รุ่นพี่ก็เคยมาใหม่

ปีแรกพี่หาร้านข้าวที่ถูกปากไม่เจอ เลยกินเซเว่นเยอะมาก เดินหาเองบ้าง นั่งวินวนสำรวจแถวคอนโดบ้าง เสียทั้งเวลาทั้งเงิน

ตอนที่รู้สึกว่าไม่ได้อยู่บ้านแล้วจริงๆ คือตอนนอนคนเดียว แล้วก็ไม่มีใครกินข้าวด้วย แอบเหงานิดหน่อย แต่พ่อแม่โทรมาตลอด แล้วก็เจอเพื่อนดีๆ มันเลยค่อยๆ โอเค

บางทีเผลอพูดคำใต้แล้วเพื่อนงง ก็ขำกันไป ถามพี่ว่าบ้านอยู่ไหน พี่ยังตอบว่าที่ใต้นะ

มาใหม่ๆ กรุงเทพฯ ซับซ้อนมาก ไม่รู้ว่าต้องลงสถานีไหน ต่อรถยังไง ต้องเปิด Google Maps ตลอด แม้แต่ตอนกลับหอ

ก่อนเปิดเทอมปี 1 พี่มาคนเดียว ต้องหาเพื่อนใหม่ ยังไม่รู้เลยว่าจะเข้ากลุ่มไหน ต่างจากตอนอยู่โรงเรียนประจำที่มีเพื่อนอยู่ด้วยตลอด

ตอนนี้แถวมหาลัยแทบไม่ต้องเปิดแผนที่แล้ว ชอบเดินด้วยเพราะที่ต่างๆ อยู่ใกล้กัน แต่บ้านของพี่ก็ยังเป็นอำนาจเจริญ